Türk müziğinin altın çağını ilmek ilmek işleyen, sesiyle nesillerin kalbinde taht kuran bir isim Kamuran Akkor…
Klasikleşmiş şarkıları, zarif duruşu ve yıllara meydan okuyan sesiyle müzik tarihimizin en kıymetli isimlerinden biri. Bu özel röportajda, sadece sahne ışıklarının ardındaki Kamuran Akkor’u değil, aynı zamanda onun sanatla yoğrulmuş yaşamını, anılarını ve müziğe olan tutkusunu dinleme şansı yakaladık. Bir efsaneyi yakından tanımaya hazır olun.
Yıllar geçse de güzelliğinizden, zarafetinizden ve o sağlıklı, ışıl ışıl görünümünüzden hiçbir şey kaybetmemişsiniz. Sizi böyle görmek, biz sevenleriniz için büyük bir mutluluk… Bu enerjinin ve zarafetin sırrı nedir desem, ne dersiniz?
Çok teşekkür ederim, ne kadar güzel bir iltifat, beni çok mutlu ettiniz. Aslında bunun özel bir sırrı yok diyebilirim… Hayatı hep sevgiyle, iyilikle ve pozitif bir bakış açısıyla yaşamaya çalıştım. Ruhunuz genç kaldığında, yüzünüze de enerjinize de yansıyor. Tabii ki sağlıklı beslenmek, bol bol yürüyüş yapmak, yüzmek, kendine özen göstermek de önemli ama bence en güzeli; hayata, insanlara ve sanata sevgiyle bağlı kalmak. Sevgi insanı her zaman taze, ışıl ışıl yapıyor…
Sanat hayatınıza başlama hikâyenizi de bizimle paylaşabilir misiniz? Müzikle kurduğunuz o ilk bağ nasıl oluştu?
Tabii ki, memnuniyetle paylaşırım… Aslında müzik benim için çocukluk yıllarımda, daha çok küçük yaşlarda başladı. Sanat dolu bir evde büyüdüm. Ablam Gönül Akkor, o dönemin çok değerli bir sanatçısıydı ve onun sayesinde daha çocukken musikiyle tanıştım. O evde hep klasik Türk müziği çalardı, bu ezgiler adeta benim ruhuma işledi diyebilirim.
Profesyonel anlamda sahneye adım atışım ise 1960’lı yılların başına dayanıyor. O dönem İstanbul Radyosu’nda başladım. Radyoda aldığım ciddi musiki eğitimi ve hocam Kadri Şençalar’ın katkıları, bana çok şey kazandırdı. Ardından kıymetli eşim Vasfi Uçaroğlu orkestrası ile büyük kitlelere ulaştık. Müzikle kurduğum ilk bağ aslında tamamen kalpten bir bağdı. O çocuk yaşımda hissettiğim duygular, notalara döküldü ve yıllar geçtikçe bu sevgi daha da büyüdü. Her şarkı, her sahne benim için hâlâ ilk günkü heyecanı taşıyor. Sanatın en güzel tarafı da bu zaten; yıllar geçse de yüreğiniz hep taze kalıyor…
Müzik kariyerinizde pop müzikten arabeske, pek çok farklı tarzda eserler seslendirdiniz. Bu türler arasında geçiş yaparken sizi etkileyen duygular nelerdi? Bu çok yönlülüğün sizdeki karşılığı ne oldu?
Aslında ben müziğe başladığımda, temelim her zaman Türk sanat müziği üzerineydi. Fakat müzik benim için her zaman bir duygunun ifadesi oldu, bu yüzden tarzlar arasında bir sınır koymadım kendime. Hafif Batı Müziği de söyledim arabesk de fantezi de… Hepsinin ruhunda ayrı bir hikâye, ayrı bir duygu var.
Beni etkileyen en büyük his; şarkının, melodinin ve sözün bana geçirdiği duygudur. Eğer bir eser kalbime dokunuyorsa, türü ne olursa olsun severek ve hissederek seslendiririm. Zaten müzikte samimiyet olmazsa dinleyici de bunu hemen anlar. Ben de her şarkıya, o şarkının ruhuna bürünerek, içimden geldiği gibi yorumladım.
Bu çok yönlülük bana sanat hayatımda hem büyük bir özgürlük hem de geniş bir dinleyici kitlesi kazandırdı. Müziğin farklı yollarında yürümek, bana çok şey öğretti ve ruhumu zenginleştirdi diyebilirim.
Uzunca bir aradan sonra tekrar sahnelere döndünüz ve KATS Sahne’yi kurdunuz. Sizi bu dönüşe iten, yeniden üretmeye ve sahnede olmaya motive eden şey neydi?
KATS Sahne benim çok uzun zamandır hayalini kurduğum bir sanat merkeziydi. Şükürler olsun ki, canım kızım Menekşe Uçaroğlu ve damadım Onur Şenay’ın büyük desteği ve emeğiyle bu hayalim tam da düşündüğüm gibi, hatta daha da güzel bir şekilde hayata geçti. KATS, yalnızca bir tiyatro ya da konser sahnesi değil; aynı zamanda sanatla iç içe, eğitimlerin verildiği, genç yeteneklere kapı aralayan bir kültür yuvası oldu. Orada sahnede olmak, sanatseverlerle buluşmak bana hem gurur hem huzur veriyor. Sanatın olduğu yerde ışık, umut ve mutluluk eksik olmaz. Ben de bu dönüşümün tam ortasında, yılların birikimiyle, sanat aşkının verdiği o metanetle ve yürekten gelen bir gururla orada birçok tiyatro oyunlarında rol aldım.
KATS Sahne çatısı altında tiyatro oyunlarında da sahneye çıktınız. Müzikten sonra tiyatroya da gönül vermenizin ardındaki sebepler nelerdi? Tiyatronun size kattıkları hakkında neler söylersiniz?
Benim ilk sahneye çıkışım tiyatroda oldu aslında, 12 yaşındaydım ve 80 yaşındaki bir karaktere bürünmem istenmişti hem de o zamanın olağan durumlarıyla… Ne makyaj ne başka bir şey! Bir aşk, bir tutku olmalı ki büyük bir gayretle başarı gösterebilmişim. Zaten ben tiyatroya âşık biriyim, bilakis sahne sanatlarına. Tiyatro aşkım buradan gelmiş olsa gerek. Tiyatroyu bizler ne kadar kolektif bir sanat olarak bilsek de bireye düşen sorumluluk oldukça yüksek. Kaldı ki hayatta emek vermeden ulaşabileceğimiz yollar oldukça engebeli. Emek, gayret ve bilinçli olduktan sonra her yolun sonu ışığa çıkar, çıkıyor da… O nedenle ben her ışığı gördüğümde, içimdeki mutluluk ve gurur harmanlanıp dans ediyor. Bana göre insan kendini bilmeli. Bir şeyi başarabileceğinizi anladığınız zaman o işi yapmalısınız. Sesi kötüyse ben güzelim diye şarkı söylenmesini, oyunculuğu başarılı değilse oyuncu olmayı kabul etmiyorum.
Müzik dünyasında uzun yıllar geçirdiniz. Bugünün müzik ortamını, sizin kariyerinize başladığınız yıllarla kıyasladığınızda hangi değişimleri ve hangi ortak duyguları görüyorsunuz?
Evet, gerçekten uzun ve dolu dolu bir sanat yolculuğu oldu benimki… Şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki müzik dünyası, teknolojiyle birlikte çok büyük bir değişim geçirdi. Bizim dönemimizde her şey daha emek isteyen, sabırla olgunlaşan bir süreçti. Stüdyolar, plak kayıtları, orkestralar, sahneler… Hepsi büyük bir disiplin ve ustalık isterdi. O dönem sanatçı olmak sadece sesinizle değil, duruşunuzla, sahnedeki zarafetinizle ve müziğe duyduğunuz saygıyla ölçülürdü.
Bugün baktığımda, müzik artık daha hızlı tüketilen ama bir o kadar da çeşitliliğin arttığı bir dünya. Dijital platformlar sayesinde şarkılar bir anda milyonlara ulaşabiliyor. Gençler artık daha özgür, daha cesur ve sınır tanımadan kendilerini ifade ediyor. Bu da çok kıymetli bir şey. Değişmeyen tek şey ise müziğin ruhu… O samimi duygu, yıllar geçse de aynı. Bir şarkı sizi etkiliyorsa hissettirdiği şey zamandan bağımsız kalıyor.
Ben her dönemin kendine has güzellikleri olduğuna inanırım. O yüzden geçmişle bugünü karşılaştırırken hep saygı ve sevgiyle bakarım. Müzik, insanın duygularına dokunduğu sürece, hangi çağda olursa olsun hep var olacak ve hep güzel kalacak.
