ISUWA’da bir tasarıma başlarken rengi sona bırakmıyoruz, formla birlikte düşünüyoruz. Çünkü bizim için renk, formdan bağımsız bir tercih değil, tasarımın karakterini belirleyen temel unsurlardan biri. Aynı form sarı, kırmızı ya da mavi olduğunda yalnızca görüntüsü değişmiyor; mekandaki varlığı, yarattığı duygu ve çevresindeki diğer nesnelerle kurduğu ilişki de değişiyor.

Belki de rengin en ilginç tarafı tam olarak bu: Formu hiç değiştirmeden, onu algılama biçimimizi tamamen değiştirebilmesi.

Tasarımlarımızda tekrar eden geometrik formlar önemli bir yere sahip. Renk ise bu dili bazen görünür kılıyor, bazen ise tamamen değiştiriyor. Bir formu öne çıkarabiliyor, tekrar eden formlar arasında ritim yaratabiliyor ya da ağır görünen bir objeye beklenmedik bir hafiflik kazandırabiliyor. Bu yüzden rengi hiçbir zaman bir yüzey meselesi olarak görmedik. Bazen formu çizgiyle değil, renkle tarif ettiğimizi düşünüyoruz.

Etrafımıza baktığımızda, tasarım dünyasının giderek daha nötr bir alana çekildiğini görüyoruz. Bejler, griler, kırık beyazlar… Bu sakin renk paletinin yarattığı dengeyi seviyoruz, fakat zamansızlığın yalnızca nötr renklerle mümkün olduğu fikrine katılmıyoruz. Çünkü doğada neredeyse hiçbir şey bu kadar temkinli değil. Bir limon sarı, gökyüzü mavi, kiraz kırmızı. Dünya bu kadar renkliyken zamansızlığı neden renksizlikle eşleştirdiğimizi biz de merak ediyoruz.

Üstelik hafızanın da renklerle güçlü bir ilişkisi var. Çocukluğumuzdaki bir evin duvarını, bir yaz akşamındaki gökyüzünü ya da yıllar önce gördüğümüz bir sandalyeyi bazen biçiminden önce rengiyle hatırlıyoruz. Renk bir objeyi yalnızca görünür kılmıyor, onu nasıl hatırlayacağımızı da belirliyor.

Ama renkli tasarım, çok renkli tasarım demek değildir. Hatta renk kullanmanın en zor tarafı bazen bir rengi eklemek değil, birini çıkarmak da olabilir. Hangi rengin konuşacağını, hangisinin susacağını bilmek gerekiyor. Çünkü renk tek başına davranmıyor. Yanındaki renk onu değiştiriyor, ışık başka bir tona taşıyor, malzeme ona başka bir derinlik kazandırıyor. Kırmızı, yanında pembeyle daha canlı ve oyuncu olurken, siyahla daha güçlü ve grafik bir etki yaratabiliyor.

İki kardeş olarak çalışmanın, renk anlayışımıza en büyük katkısı da belki burada. Sinem’in gördüğü kırmızıyla Didem’in gördüğü kırmızı her zaman aynı değil. Birimizin fazla bulduğunu diğeri eksik bulabiliyor. Bu farklılıkları ortadan kaldırmaya çalışmak yerine yıllar içinde onlardan yararlanmayı öğrendik. Böylece ortaya ikimizin kişisel tercihlerinden bağımsız, ISUWA’ya ait üçüncü bir renk dili çıktı.

Tasarladığımız parçaları yalnızca işlevsel nesneler olarak görmüyoruz. Bizim için bir objenin işlevi kadar estetik varlığı da önemli; kullanılmadığı zamanlarda da mekanda varlığını sürdüren, bakmaktan keyif alınan nesneler tasarlıyoruz. Bu nedenle tasarım ile sanat arasındaki sınır, heykelsi formlar ve güçlü siluetler hep ilgimizi çekti. Renk de bu parçaların mekanda kendi varlıklarını kurmalarına yardımcı olan en önemli unsurlardan biri.

Sonuçta her gün gördüğümüz, dokunduğumuz ve birlikte yaşadığımız nesneler zamanla görsel hafızamızın bir parçası oluyor. Onları bazen formuyla, bazen yarattığı hisle, bazen de yalnızca rengiyle hatırlıyoruz. Belki de bu yüzden bizim için renk, tasarımın sessiz dili.

Sesi yok, ama bir objeyle karşılaştığımızda çoğu zaman ilk konuşan o.