Hayatta bazı dönemlerde önünüze iki ayrı yol çıkar ve sanki birini seçebilmek için diğerinden vazgeçmeniz gerekiyormuş gibi hissedersiniz. Ya da en azından etrafınızdaki sesler bu yönde yükselir. Benim için bu iki yol, uzun zamandır yaptığım spor ve tıp eğitimi oldu. Bir tarafta bedenimin sınırlarını zorlamak, açık suyun içinde saatlerce kulaç atmak ve kendime yeni hedefler koymak; diğer tarafta insan bedenini anlamak, öğrenmek ve bir gün hekim olarak insanlara dokunabilmek… Zaman zaman ikisini bir arada yürütmenin mümkün olup olmadığını ben de sorguladım.

Ama zamanla şunu öğrendim: Bazen mesele bir seçim yapmak değil, iki hayaliniz için de yer açabilmek.

Spor, hayatımda bana yalnızca fiziksel güç kazandırmadı. Özellikle açık su yüzme, sabrı ve belirsizlikle başa çıkmayı öğretti. Denizin içinde her şey her zaman planladığınız gibi gitmiyor. Hava değişebiliyor, akıntı güçlenebiliyor, bedeniniz yorulabiliyor. Böyle anlarda sizi bitişe götüren şey yalnızca fiziksel hazırlığınız değil, devam etmeyi seçme gücünüz oluyor. Bu belirsizliğin içinde devam edip sakin kalabilmek, aslında en büyük güç oluyor.

Capri–Napoli gibi uzun mesafeli açık su yarışı da benim için bunun en güçlü örneklerinden biri oldu. 36 kilometrelik bu parkur, yalnızca fiziksel olarak değil, zihinsel olarak da büyük bir mücadeleydi. Geçtiğimiz yıl bu parkuru tamamlayarak kendi kategorimde birincilik elde etmenin ve Türkiye adına önemli bir başarıya imza atmanın gururunu yaşadım. İlk Türk kadın ve en genç Türk sporcu olarak bu parkuru tamamlamak ve ulusal rekor kırmak benim için çok kıymetliydi. Fakat geriye dönüp baktığımda, benim için asıl değerli olan şeyin yalnızca sonuç değil, o sonuca giderken verdiğim mücadele olduğunu düşünüyorum. Feda ettiğim saatler, uykular ve hayatımdan kısıp antrenmana odaklandığım her dakika beni bir sporcu, hekim adayı ve daha da önemlisi insan olarak çok geliştirdi.

Bütün bunları yaparken bir yandan tıp eğitimime devam ediyorum. Dersler, sınavlar, yoğun çalışma temposu ve spor antrenmanları aynı hayatın içinde yer alıyor. Elbette her şeyi kusursuz şekilde dengelediğim günler olmuyor. Bazen spora, bazen derslere daha fazla zaman ayırmam gerekiyor. Yorulduğum, yetişemediğimi düşündüğüm ve “Acaba birinden vazgeçmeli miyim?” diye kendime sorduğum zamanlar da oluyor.

Ancak tam da bu noktada sporun bana öğrettiği en önemli şeyi hatırlıyorum: Uzun mesafelerde hedefe bir anda ulaşamazsınız. Önünüzdeki kilometrelerin tamamını düşünürseniz gözünüz korkabilir. Yapmanız gereken, yalnızca bir sonraki kulaca odaklanmaktır.

Bence gençlerin ya da büyüklerin de hayalleri konusunda kendilerine bunu hatırlatması gerekiyor. Başarılı olmak, her gün motive olmak ya da hiçbir zaman zorlanmamak demek değil. Bazen korkarak, yorularak, hata yaparak ve yeniden deneyerek ilerlemek demek.

İnsanın bazen kendinden şüphe edip kendini sorgulamasının da çok yararlı bir süreç olduğunu düşünüyorum. Kendimizi sorgulayıp sürecimizi eleştirmezsek gelişime yer açamayız.

Eğer birden fazla hayaliniz varsa hemen birinden vazgeçmeniz gerektiğine inanmayın. Her şey aynı anda mükemmel ilerlemeyebilir; bazı dönemlerde bir hayaliniz diğerinden daha fazla zaman isteyebilir. Ama bu, diğerinden vazgeçtiğiniz anlamına gelmez.

Ben hâlâ iki hayalin peşinden gidiyorum. Bir gün iyi bir hekim olmak, aynı zamanda sporcu kimliğimi ve kendime koyduğum büyük hedefleri sürdürmek istiyorum. Yolun nereye varacağını bugün tamamen bilmiyorum. Ama artık bunun beni korkutmadığını biliyorum.

Çünkü bazen önemli olan, yolun sonunda tam olarak ne olduğunu bilmek değil, kendi yolunuzda yürümeye devam edecek cesareti bulabilmek.